Powie\u015b\u0107 Hungerstone<\/em> autorstwa Kat Dunn to niezwykle interesuj\u0105ca, \u015bwiadoma literacko reinterpretacja klasycznej noweli gotyckiej Carmilla autorstwa J. Sheridana Le Fanu. Cho\u0107 tekst wyra\u017anie czerpie z dziewi\u0119tnastowiecznej tradycji wampirycznej, nie jest jedynie prostym retellingiem \u2014 stanowi autonomiczne, feministyczne studium pragnienia, cielesno\u015bci i spo\u0142ecznych ogranicze\u0144 kobiet epoki wiktoria\u0144skiej.<\/p>\n\n\n\n Dunn \u015bwiadomie osadza swoj\u0105 narracj\u0119 na styku gotyku i tzw. powie\u015bci\u0105 sensacyjn\u0105, nurtu reprezentowanego m.in. przez Wilkie Collinsa. W Hungerstone<\/em> widoczna jest fascynacja fizyczno\u015bci\u0105 do\u015bwiadczenia \u2014 emocje bohaterki nie s\u0105 abstrakcyjne, lecz g\u0142\u0119boko uciele\u015bnione. Autorka konsekwentnie splata stan psychiczny Lenore z jej reakcjami somatycznymi, co tworzy sugestywn\u0105 atmosfer\u0119 niepokoju i klaustrofobii.<\/p>\n\n\n\n To w\u0142a\u015bnie ta intensywna zmys\u0142owo\u015b\u0107 odr\u00f3\u017cnia powie\u015b\u0107 od wielu wsp\u00f3\u0142czesnych reinterpretacji literatury gotyckiej. Zamiast epatowa\u0107 przemoc\u0105, Dunn buduje napi\u0119cie poprzez cielesne symptomy: g\u0142\u00f3d, os\u0142abienie, pragnienie \u2014 wszystkie one funkcjonuj\u0105 jako metafory t\u0142umionych potrzeb.<\/p>\n\n\n\n Centraln\u0105 postaci\u0105 powie\u015bci jest Lenore \u2014 nie naiwna dziewczyna, lecz dojrza\u0142a kobieta ukszta\u0142towana przez patriarchalne normy. W przeciwie\u0144stwie do Laury z orygina\u0142u, Lenore jest \u015bwiadoma swojej pozycji spo\u0142ecznej i ogranicze\u0144, jakie si\u0119 z ni\u0105 wi\u0105\u017c\u0105.<\/p>\n\n\n\n Jej ma\u0142\u017ce\u0144stwo z Henrym stanowi klasyczny przyk\u0142ad transakcji spo\u0142ecznej: pieni\u0105dze za nazwisko. Dunn z du\u017c\u0105 subtelno\u015bci\u0105 pokazuje, jak bohaterka internalizuje przekonanie, \u017ce jej rol\u0105 jest “znoszenie,” a nie odczuwanie. Jej emocjonalna pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 nie jest cech\u0105 charakteru, lecz efektem wychowania i d\u0142ugotrwa\u0142ej socjalizacji.<\/p>\n\n\n\n Posta\u0107 Carmilli zachowuje aur\u0119 tajemnicy znan\u0105 z pierwowzoru, lecz jej funkcja ulega znacz\u0105cej transformacji. Nie jest ju\u017c wy\u0142\u0105cznie drapie\u017cnikiem, lecz raczej przewodniczk\u0105 \u2014 figur\u0105 inicjacyjn\u0105, kt\u00f3ra prowadzi Lenore ku odkryciu w\u0142asnych pragnie\u0144.<\/p>\n\n\n\n Relacja mi\u0119dzy bohaterkami, nasycona subtelnym erotyzmem, staje si\u0119 osi\u0105 narracyjn\u0105 powie\u015bci. W tym kontek\u015bcie wampiryzm przestaje by\u0107 jedynie motywem grozy, a zaczyna funkcjonowa\u0107 jako metafora kobiecego g\u0142odu \u2014 nie tylko fizycznego, lecz tak\u017ce emocjonalnego i spo\u0142ecznego.<\/p>\n\n\n\n Motyw g\u0142odu w Hungerstone<\/em> m\u00f3g\u0142by \u0142atwo osun\u0105\u0107 si\u0119 w schematyczno\u015b\u0107, szczeg\u00f3lnie w kontek\u015bcie wsp\u00f3\u0142czesnej literatury feministycznej, gdzie bywa cz\u0119sto wykorzystywany jako symbol t\u0142umionych pragnie\u0144. Kat Dunn unika jednak tej pu\u0142apki dzi\u0119ki jego wielowymiarowemu i konsekwentnie uciele\u015bnionemu przedstawieniu. G\u0142\u00f3d nie jest tu jedynie abstrakcyjn\u0105 metafor\u0105, lecz do\u015bwiadczeniem wpisanym w cia\u0142o bohaterki \u2014 odczuwalnym, fizycznym, a przez to niepokoj\u0105co realnym.<\/p>\n\n\n\n W powie\u015bci g\u0142\u00f3d oznacza jednocze\u015bnie potrzeb\u0119 blisko\u015bci, pragnienie troski i czu\u0142o\u015bci, kt\u00f3re Lenore przez lata nauczy\u0142a si\u0119 t\u0142umi\u0107, jak i budz\u0105c\u0105 si\u0119 w niej seksualno\u015b\u0107, dot\u0105d wypieran\u0105 przez spo\u0142eczne normy. To tak\u017ce wyraz gniewu oraz frustracji wynikaj\u0105cej z \u017cycia w strukturze, kt\u00f3ra nie dopuszcza kobiecej sprawczo\u015bci. Dunn sugeruje, \u017ce wszystkie te emocje \u2014 uznawane za niew\u0142a\u015bciwe lub niebezpieczne \u2014 znajduj\u0105 uj\u015bcie w\u0142a\u015bnie w figurze g\u0142odu.<\/p>\n\n\n\n Sporadyczne, lecz niezwykle intensywne sceny przemocy i konsumpcji, pojawiaj\u0105ce si\u0119 w narracji, dzia\u0142aj\u0105 z podw\u00f3jn\u0105 si\u0142\u0105. Ich sugestywno\u015b\u0107 wynika nie tylko z dos\u0142owno\u015bci, ale przede wszystkim z kontrastu wobec dominuj\u0105cej w powie\u015bci pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci. Dzi\u0119ki temu autorka nie tylko unika dos\u0142owno\u015bci typowej dla literatury wampirycznej, lecz tak\u017ce przekszta\u0142ca j\u0105 w narz\u0119dzie analizy psychologicznej i spo\u0142ecznej. G\u0142\u00f3d staje si\u0119 wi\u0119c j\u0119zykiem tego, co niewypowiedziane \u2014 zapisem pragnie\u0144, kt\u00f3rych bohaterka przez ca\u0142e \u017cycie nie mog\u0142a ani nazwa\u0107, ani zaspokoi\u0107.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Akcja powie\u015bci rozgrywa si\u0119 w ograniczonej przestrzeni, co wzmacnia poczucie izolacji. Ta \u201edomowa klaustrofobia\u201d okazuje si\u0119 jednym z najwi\u0119kszych atut\u00f3w ksi\u0105\u017cki. Dunn rezygnuje z szerokiej panoramy spo\u0142ecznej na rzecz intensywnego studium jednostkowego do\u015bwiadczenia.<\/p>\n\n\n\n Cho\u0107 pojawiaj\u0105 si\u0119 w\u0105tki klasowe \u2014 szczeg\u00f3lnie w kontek\u015bcie brutalnych praktyk przemys\u0142owych Henry\u2019ego \u2014 pozostaj\u0105 one jedynie zarysowane. Mo\u017cna to uzna\u0107 za pewne ograniczenie, ale jednocze\u015bnie zabieg ten pozwala zachowa\u0107 sp\u00f3jno\u015b\u0107 i koncentracj\u0119 narracji.<\/p>\n\n\n\n Hungerstone<\/em> wpisuje si\u0119 w szerszy dialog z literatur\u0105 XIX wieku, przywo\u0142uj\u0105c echa nie tylko Carmilli<\/em>, lecz tak\u017ce Draculi<\/em> autorstwa Brama Stokera czy Kobiety w Bieli <\/em>Wilkiego Collinsa. Dunn nie ogranicza si\u0119 jednak do intertekstualnych odniesie\u0144 \u2014 przekszta\u0142ca je w narz\u0119dzie krytyki spo\u0142ecznej.<\/p>\n\n\n\n Jej powie\u015b\u0107 pokazuje, \u017ce nawet uprzywilejowane kobiety epoki wiktoria\u0144skiej funkcjonowa\u0142y w systemie opresji, kt\u00f3ry ogranicza\u0142 ich dost\u0119p do podstawowych form troski i autonomii.<\/p>\n\n\n\n Hungerstone<\/em> to powie\u015b\u0107, kt\u00f3ra wymaga uwa\u017cnej lektury, lecz odwdzi\u0119cza si\u0119 bogactwem interpretacyjnym. Jej si\u0142a tkwi w napi\u0119ciu mi\u0119dzy pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci\u0105 a intensywno\u015bci\u0105, mi\u0119dzy realizmem psychologicznym a gotyck\u0105 metafor\u0105.<\/p>\n\n\n\n To ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3ra nie tyle opowiada o wampirach, ile wykorzystuje ich figur\u0119 do analizy kobiecego do\u015bwiadczenia \u2014 g\u0142odu, kt\u00f3ry przez wieki pozostawa\u0142 nienazwany.<\/p>\n\n\n\n Dunn tworzy narracj\u0119 jednocze\u015bnie niepokoj\u0105c\u0105 i czu\u0142\u0105, brutaln\u0105 i delikatn\u0105. W efekcie otrzymujemy tekst, kt\u00f3ry nie tylko reinterpretuj\u0119 klasyk\u0119, ale r\u00f3wnie\u017c wnosi do niej now\u0105, istotn\u0105 perspektyw\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" G\u0142\u00f3d, kt\u00f3ry m\u00f3wi wi\u0119cej ni\u017c krew: o \u201eHungerstone\u201d Powie\u015b\u0107 Hungerstone autorstwa Kat Dunn to niezwykle interesuj\u0105ca, \u015bwiadoma literacko reinterpretacja klasycznej noweli gotyckiej Carmilla autorstwa J. Sheridana Le Fanu. Cho\u0107 tekst wyra\u017anie czerpie z dziewi\u0119tnastowiecznej tradycji wampirycznej, nie jest jedynie prostym retellingiem \u2014 stanowi autonomiczne, feministyczne studium pragnienia, cielesno\u015bci i spo\u0142ecznych ogranicze\u0144 kobiet epoki wiktoria\u0144skiej. Mi\u0119dzy…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":834,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_eb_attr":"","footnotes":""},"categories":[7,1],"tags":[],"class_list":["post-828","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-mian-page","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/828","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=828"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/828\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":836,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/828\/revisions\/836"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/834"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=828"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=828"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/pachnacecynamonem.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=828"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n\n\n\nMi\u0119dzy gotykiem a powie\u015bci\u0105 sensacyjn\u0105<\/h2>\n\n\n\n
\n\n\n\nLenore: bohaterka przeciwko normom spo\u0142ecznym<\/h2>\n\n\n\n
\n\n\n\nCarmilla jako katalizator przemiany<\/h2>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n\n\n\nDom, kt\u00f3ry wi\u0119zi: klaustrofobia i przestrze\u0144<\/h2>\n\n\n\n
\n\n\n\nFeministyczny gotyk w nowym wydaniu<\/h2>\n\n\n\n
\n\n\n\nPodsumowanie: subtelna, hipnotyzuj\u0105ca reinterpretacja<\/h2>\n\n\n\n